Waarnemen zonder denken

Afgelopen zondag aan de lunchtafel. Thijs zit rechts van me en kijkt naar Maartje die tegenover me zit. Ik kijk naar Thijs van opzij, hij is aan het waarnemen; hij kijkt, hij luistert, hij proeft, hij voelt. En, hoewel geen nieuwe observatie, maar ineens valt het me nog dieper in: ‘Wauw, daar zit geen enkel denken tussen of voor of bij!
Via zijn zintuigen is hij helemaal in dit moment en dat is hij voortdurend. Het is puur waarneming, op een onbewuste manier. Ik zie het als één van de belangrijkste uitnodigingen van het leven om dat op een bewuste manier ook te kunnen ervaren.
Wat als je in staat zou zijn om je denken pas aan te zetten wanneer het nodig is? En de rest van de tijd gewoon lekker in het nu te zijn en waar te nemen?
Deze observatie en ingeving bracht me direct terug bij mijn boekpresentatie van twee weken geleden. In het publiek 45 mensen van wie een behoorlijk aantal van heinde en verre was gekomen, sommigen waren wel ruim een uur onderweg om s'avonds naar mij toe te komen. Ik vond het fantastisch om hen te mogen meenemen in het proces van totstandkoming en de intentie en inhoud van mijn boek. Het was een groot plezier om na afloop de reacties terug te horen. Het woord ‘bijzonder’ nam bijna iedereen in de mond.
En om dan mezelf waar te nemen.
Want wat gebeurde er? Er vonden twee ‘werkelijkheden’ tegelijkertijd plaats. Enerzijds de ‘echte’ realiteit van helemaal kunnen ontvangen van wat mensen teruggaven en hoe blij ze waren dat ze er bij aanwezig waren. Tegelijkertijd nam ik een ‘gedachte-werkelijkheid’ waar, namelijk dat mijn hoofd heel erg hard aanstond: ‘o nee, dat ben ik vergeten te zeggen’ en ‘o jee, was dat wel duidelijk genoeg?’ En ‘o ja, ik zou het daarover hebben, maar heb ik dat nou wel gezegd?’ Het ging behoorlijk tekeer in mijn bovenkamer. En als ik dat echt zijn gang zou laten gaan, dan zou ik me op z’n zachtst gezegd niet blijer gaan voelen…
Dan zou ik uiteindelijk in een soort zelfveroordeling terechtkomen: ‘Had je dat niet beter kunnen voorbereiden?’ En ‘Stom van je dat je dat bent vergeten!’. En zo verder. Maar doordat ik het kon waarnemen, was ik in staat om daarvan te onthechten, er los van te komen. Mij helpt het dan om simpelweg mijn aandacht naar mijn ademhaling te brengen. Dat stelde me in staat om er rustig mee om te gaan, het er even te laten zijn en ervoor te kiezen het niet ‘de’ waarheid te laten zijn of de leiding te laten nemen van mijn ervaring.
Dat vraagt oefening. Ik merkte op dat die kritische stemmen weer stiekem ’s nachts en de volgende dag terugkwamen. Als een soort krachtig, oud patroon van het zo goed mogelijk willen doen en alles eruit willen halen wat er in zit.
Ik realiseerde me dat het enige wat ik hoef te doen, net als Thijs, is gewoon waarnemen, in dit geval wat de aanwezigen in het publiek me vertellen. Hun woorden en energie in ontvangst nemen.
Dit brengt me tot de uitnodiging aan jou voor deze week:
- Welke werkelijkheid laat jij leidend zijn, wat je echt waarneemt of soms toch ook je ‘gedachte-werkelijkheid’?
- Wat vraagt het van jou om met je aandacht bij je waarneming te blijven? Hoe doe jij dat, welke ‘practice’ zou je (nog) (meer) toe kunnen passen?
Ik wens je veel ‘in-het-moment-zijn-momenten’!